.jpg)
കാലത്തിന്റെ പെരുവഴിയില്‍ എറിയപ്പെട്ടവന്റെ ഒച്ചയില്ലാ നിലവിളികള്‍..
ഗ്രീന്‍ ബുക്സ്
വില 110 /-
ക്യാമറ ഒപ്പിയെടുത്ത ചിത്രങ്ങള്‍ തല്‍ക്ഷണം മുന്നില്‍ ജീവന്‍ വയ്ക്കുന്നത് ഒട്ട് അങ്കലാപ്പോടെ നോക്കി നിന്നു . ഏതോ പഴയ സിനിമയിലെ രംഗം ആവര്‍ത്തിക്കുന്നതാണെന്നു കരുതി. അത് യാഥാര്‍ത്ഥ്യം എന്നിരിക്കെ അങ്ങനെ ഒരു സിനിമ സങ്കല്‍പ്പത്തിലേക്ക്‌ കൊണ്ട് പോയി പ്രേക്ഷകനെ അട്ടി മറിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുകയാണെന്ന് പശ്ചാത്തലത്തില്‍ നിന്നൊരു സ്വരം. സത്യങ്ങളെ സിനിമയിലേക്കും നുണകളെ യാഥാര്‍ത്‌ഥ്യത്തിലെക്കും…
ഇരുട്ടില്‍ ഒരാള്‍. അയാള്‍ സ്ത്രീയോ പുരുഷനോ എന്ന് വ്യകതമല്ല. കസേരയില്‍ ഇരിക്കുകയാണ് എന്ന് മുന്നിലെ കടലാസ്സില്‍ നിന്നും പേന പിടിച്ച കയ്യിലൂടെയും ഊഹിച്ചു. അയാള്‍ ഒരു കവിത എഴുതുകയാണ്. കാരാഗൃഹത്തില്‍ പെട്ടിട്ടെന്ന പോലെ ആ വിരലുകള്‍ വിറക്കുന്നുണ്ട്‌. ഒരു വേള എഴുതുന്നത്‌ കവിത ആകണമെന്നില്ല. തനിക്കു പറയാനുള്ളത് കത്തിന്റെ രൂപത്തില്‍ ലോകത്തെ അറിയിക്കുക. കത്തുകള്‍ ഏറെയും സെന്‍സര്‍ ചെയ്യപ്പെടില്ല. അവര്‍ക്ക് കവിത ഭയമാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവര്‍ കവികളെ തിരഞ്ഞു പിടിച്ചു കൊന്നൊടുക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. അഗ്രം കൂര്‍ത്ത സ്ത്രീയുടെതെന്നു തോന്നിക്കുന്ന വിരലുകള്‍ മൌസ് ചലിപ്പിച്ചു; അത് ഏതെല്ലാമോ ഇടങ്ങളിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. രവി വീര്‍പ്പടക്കി. മരണത്തിന്റെ കളങ്ങള്‍. വെടിയുണ്ടയേറ്റ് തകര്‍ന്ന തലയില്‍ ആ മൌസ് നിശ്ചലം. ഒന്നുകില്‍ ആ രംഗം തന്നില്‍ കയറ്റുക, അല്ലെങ്കില്‍ അതൊരു നേരമ്പോക്കായി അവതരിപ്പിക്കുക. മൌസ് പിടിച്ച വിരലുകളുടെ തലച്ചോറിനു അങ്ങനെ എന്തെല്ലാം ദൌത്യങ്ങള്‍. അഫ്ഗാന്‍ സ്കെച്ചസ് എന്ന കോളത്തില്‍ നാരായണന്‍ എഴുതിയിരിക്കുന്നത് അവള്‍ നീക്കം ചെയ്യുകയാണ്. ആ വരികള്‍ മറക്കാതിരിക്കാന്‍ രവി മന്ത്രിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു:
‘അമേരിക്കയും ബ്രിട്ടനും ജെര്‍മനിയുമടക്കം നാല്‍പ്പതിലധികം രാജ്യങ്ങള്‍ അഫ്ഘാനിസ്ഥാനിലുണ്ട്. അവരുടെ പതാകകള്‍ക്കിടയില്‍ പലയിടത്തും അഫ്ഘാന്‍ പതാകയും കാണാം. ദന്ത ഗോപുരങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ശ്വാസം മുട്ടുന്ന കുടിലിന്റെ ദീനത അഫ്ഘാന്‍ പതാകയില്‍ നിന്നും വായിച്ചെടുക്കാം.കാബുളില്‍ പലരും ചോദിക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യമുണ്ട് :
‘ഇതാരുടെ രാജ്യമാണ്?’ ഒരു ജനത എന്ന നിലയില്‍ അഫ്ഘാനികള്‍ അനുഭവിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പ്രതിസന്ധിയണിത്. സ്വത്വം നഷ്ടമാകുന്ന അവസ്ഥ. അധിനിവേശങ്ങളുടെ ആവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ കളഞ്ഞുപോകുന്ന ദേശീയത. ഇതാണ് അഫ്ഘാനിസ്ഥാന്റെ ഇന്നത്തെ ദുഃഖം.
എന്നാല്‍ അതിനിടയിലും ജീവിതമുണ്ട്.’
കൂടുതല്‍ വായിക്കാന്‍ അനുവദിക്കാതെ അവള്‍ അതില്‍ മറ്റു പദങ്ങള്‍ തിരുകി കയറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നു…
രവി ഉറക്കം ഞെട്ടി. അപ്പോള്‍ അതൊരു സ്വപനമോ യാഥാര്‍ത്‌ഥ്യമോ എന്നറിയാതെ കുഴങ്ങി. അതിനിടയിലും മാഞ്ഞു പോകുന്ന ആ അക്ഷരങ്ങളെ എത്തിപ്പിടിക്കാന്‍ വെമ്പി…
ആ ചുണ്ടെലിയുടെ അടുത്ത ഉന്നം താനാകാം. പെരുവിരലില്‍ നിന്നും തുടങ്ങി തലച്ചോറിലേക്കുള്ള നുഴഞ്ഞു കയറ്റം. തന്നില്‍ ഉള്ളതെല്ലാം ചുരണ്ടി പുറത്തു തള്ളി മറ്റൊന്ന് തിരുകി കയറ്റുക. പിന്നീട് ഈ ഇരുട്ട് മുറിയില്‍ നിന്നും പുറത്തു കടക്കുമ്പോള്‍ രവി എന്ന് പോലും ഉച്ചരിക്കാന്‍ ആവാതെ. അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു സങ്കര ഭാഷ കുത്തിനിറച്ചു തന്നെ മറ്റൊരാളാക്കി മാറ്റുക. കമ്പ്യൂട്ടര്‍ സ്ക്രീനിലേക്ക് പുറം തിരഞ്ഞിരിക്കുന്ന അവള്‍ക്കു ആനച്ചന്ദമാണെങ്കിലും ആ ചുണ്ടെലിയിലൂടെ അവള്‍ പലതും ഒപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.
വാതില്‍ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം, കാതോര്‍ത്തു. നേരം പത്തെന്നു ഊഹിച്ചു. പത്തിനും നാലിനുമാണ്‌ സന്ദര്‍ശക സമയം. ബന്ധുക്കളില്‍ ഒരാള്‍ക്ക്‌ അകത്തു കടക്കാം. പക്ഷെ തനിക്കു സന്ദര്‍ശകരില്ല. ആരെയും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ല. ഭാര്യയുണ്ട്, മകനും… അവര്‍ക്ക് താന്‍ എടുക്കാത്ത നായത്തുട്ട്. ജീവന്‍ പോയി കിട്ടിയാല്‍ മതി. പിന്നെ മരണത്തിന്റെ തണുത്ത താഴ്വരയില്‍ വ്യഥകളില്ലാതെ മൂടിപ്പുതച്ചു കിടക്കാം. അതൊരു സുഖമാണ്. വെളുപ്പാന്‍ കാലത്ത് ഉടുമുണ്ടഴിച്ചു മൂടിപ്പുതച്ചു കിടക്കുമ്പോള്‍ അനുഭവിക്കാറുള്ള സുഖം. ഉറക്കത്തിന്റെ മധുരം.
‘ മതി നേരം കഴിഞ്ഞു…’
നഴ്സിന്റെ ശബ്ദം ഉയര്‍ന്നു. വിമ്മിഷ്ടത്തോടെ പിന്‍വാങ്ങുന്ന സന്ദര്‍ശകര്‍. ഇനി തമ്മില്‍ കാണുമോ എന്ന് പോലും ഉറപ്പില്ല. പുറത്തേക്ക് നടക്കുകയായിരുന്ന യുവതിയോട് നൂറ്റി എട്ടാം നമ്പര്‍ രോഗി ദീനമായി പറഞ്ഞു:
‘ വനജേ അപ്പൂനോട്‌ വരാന്‍ പറയണേ…’
‘ ശരിയച്ഛാ ..’
വിതുംബലടക്കി അവള്‍…
അപ്പു നൂറ്റിയെട്ടിന്റെ മകനോ മരുമകനോ ? എന്തായാലും അവര്‍ക്കിടയില്‍ ആലോഹ്യമുണ്ട്. മരണവുമായി തലനാരിഴ അകലെ കിടക്കുന്ന ആളോട് പക വച്ച് പുലര്‍ത്തുന്നു. മനുഷ്യത്വം എന്നൊന്നില്ലേ? കൊടിയ ശത്രു ആണെങ്കിലും മരണ സമയം….? അവന്‍ വരുമോയെന്തോ… കണ്ണടയും മുമ്പൊരു കൂടിക്കാഴ്ച?
വാതിലടഞ്ഞു. ഇനിയത് തുറക്കുക നാല് മണിക്ക്. പത്തില്‍ നിന്നും നാലിലേക്കുള്ള ദൂരത്തിനിടയില്‍ മരണം എത്ര വേണമെങ്കിലും സംഭവിക്കാം.
ശരിക്കും ജയിലോ നരകമോ? മരണം കാത്തു കിടക്കുന്നവരുടെ കൂടാരം. യാത്രയുടെ തിടുക്കവും പേറി. രവി ഊറി ചിരിച്ചു. മരണത്തെ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു രസം കൊള്ളുക. കാലത്തിന്റെ നേരമ്പോക്ക്. പിറക്കുക, വളരുക, മരിക്കുക. മൂന്നു ക്രിയകള്‍ ഉള്‍കൊള്ളുന്ന തമാശ.
‘അല്ല മാഷേ, മരിച്ചാല്‍ പിന്നൊരു ജന്മം കിട്ട്വോ ?’
അടുത്ത കട്ടിലിലെ രോഗിയുടെതാണ് ചോദ്യം. തന്നെ പോലെ അയാളും മരണത്തിന്റെ ഇഴകള്‍ ചികയുന്നു. ആ ചോദ്യം മറ്റുള്ളവരിലും അസ്വസ്ഥത വിതച്ചു.
‘ മരണം ഒന്നിന്റെയും അവസാനമല്ല, മറ്റൊന്നിന്റെ തുടക്കം…’ രവി അലസമായി പറഞ്ഞു.
‘ അതാണൊരു…’
അയാള്‍ ശരിവച്ചു. അതുമതി, തന്റെ ചിന്തയോട് യോചിക്കുന്ന എന്തിനെയും സ്വീകരിക്കുക. വിരുദ്ധമായി വരുന്നതിനെ തഴയുക. താനും അങ്ങനെയല്ലേ. അല്ലാതെ കൃത്യമായി ഒരു സത്യാന്വേഷണം ഉണ്ടോ? അല്ലെങ്കില്‍ അങ്ങനെ ഒന്ന് ഉണ്ടാവണം എന്നുണ്ടോ? അപ്പോള്‍ എങ്ങു നിന്നോ ആരവം കേള്‍ക്കായി. അത് ആ മുറിയില്‍ നിന്നല്ല, പുറമേ നിന്നുമല്ല. കൊഴിഞ്ഞ ഇന്നലെകളുടെ ഏടുകള്‍ തനിക്കു മുന്നില്‍ അണി നിരക്കുന്നു. എല്ലാം അവസാനിച്ചു എന്ന് കരുതുമ്പോള്‍ അവയത്രയും തീക്ഷ്ണമായി മടങ്ങി എത്തുക. പുറപ്പെട്ടു പോയ കാരണവര്‍ മടങ്ങി വരുമ്പോള്‍ വീട്ടിലുള്ളവര്‍ക്ക് പൊരുത്തപ്പെടാന്‍ ആവാത്തത് പോലെ. അങ്ങനെ ഒരാളുടെ സാന്നിധ്യം എന്നന്നേക്കുമായി ഒഴിഞ്ഞു എന്ന് കരുതി പുതിയ ചുറ്റുപാടിലേക്ക് ലയിക്കുമ്പോള്‍ മടങ്ങാന്‍ മടിക്കുന്ന മനസ്സ്. ഇത് അങ്ങനെയല്ല, കവലയില്‍ കൊട്ടകയിലെ ശബ്ദരേഖ കേട്ട് കലുങ്കില്‍ ഇരുന്നത്, സ്കൂളില്‍ ഒരുമിച്ചു പഠിച്ച മിനിയെ കാണാന്‍ തിടുക്കം കൂട്ടിയത്. അച്ഛന്റെ കീശയില്‍ നിന്നും അമ്പത് പൈസ തുട്ടു മോഷ്ടിച്ച് കവലയില്‍ നിന്ന് ഞെളിഞ്ഞു നിന്ന് സിഗരട്ട് വലിച്ചത് . അതത്രയും മടങ്ങി വരുമ്പോള്‍ ഏതുമായി സന്ധി ചെയ്യണം എന്ന് അറിയായ്ക.
ഇപ്പോള്‍ രോഗിയുടെ കൊട്ടുവായ്ക്ക് പുതിയ അര്‍ഥം കിട്ടിയ ഭാവം. പക്ഷെ തനിക്കൊന്നും അറിയില്ല. മരണ ശേഷം എവിടേക്ക് പോകുന്നു? രവി, രവിയുടെ ശവം, രവിയുടെ ആത്മാവ്… അപ്പോള്‍ രവി ആരാണ്? ചിന്തിക്കുമ്പോള്‍ കൂടുതല്‍ അനിശ്ചിതത്വം. രവി ഓര്‍ത്തു, ഊര്‍ജത്തിന് നാശമില്ല. ഊര്‍ജത്തിലാണല്ലോ ഓരോന്നും നിലനില്‍ക്കുക. ഊര്‍ജം മറ്റൊന്നായി പരിണമിക്കുന്നു. എങ്കില്‍ ഉടലില്‍ നിന്നും വേര്‍പ്പെടുന്ന ഊര്‍ജം അനശ്വരമാണ്.
ഒരു പഴയ സിനിമയുടെ ഏതോ റീലില്‍ നിന്നെന്ന പോലെ സ്ത്രീ സ്വരം:’ നിങ്ങള്‍ ഭൌതീകനും ആത്മീയനുമാണ്. ഒരേ അളവില്‍ അങ്ങനെ നിലനില്‍ക്കുന്നതുകൊണ്ട് അതൊരു കപടതയായി കാണാമോ?’
രജനിയുടെ സ്വരം. അവള്‍ തന്നെ വിമര്ശിക്കയോ, അറിയാന്‍ ശ്രമിക്കുകയോ? തെല്ലു നേരം അങ്കലാപ്പോടെ നിന്നു.
അഗ്രം കൂര്‍ത്ത വിരലുകള്‍ മുഖത്തിനു നേരെ. കാറ്റിന്റെ ഹുങ്കാരവും… ആദ്യം അത് വിമാനത്തിന്റെ ചിറകെന്നു തോന്നിയിരുന്നു. തിരകളുടെ ഇരമ്പവും. വിമാനവും തിരകളും തമ്മില്‍ ചേരുന്നതിലെ പൊരുത്ത കേടിനെ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കേ പശ്ചാത്തലം വിറപ്പിച്ചു കൊണ്ട് അട്ടഹാസം. ചിന്തകളും യാഥാര്ധ്യവും കുഴയുക, പശുവിന്റെ അകിടില്‍ നിന്നെന്ന പോലെ ചോര ചീറ്റുക… അങ്ങനെ രംഗം വല്ലാത്തൊരവസ്ഥയിലേക്ക് ….
താന്‍ ഒരു കുട്ടിയെന്നും ടൈ അണിഞ്ഞു ക്ലാസ് മുറിയില്‍ ഏറ്റവും പിന്നിലായി ഇരിക്കുകയാണെന്നും ഓര്‍ത്തു. ക്ലാസെടുക്കുന്ന അദ്ധ്യാപകന്‍ സംസാരത്തോടൊപ്പം രംഗം പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കുകയും . ആധുനിക കാലത്തെ വിദ്യാഭ്യാസം അങ്ങനെ ഒക്കെ ആണ്… എന്നാല്‍ താന്‍ കമ്പ്യൂട്ടറിനോ ഇന്റര്‍നെറ്റിലൂടെയുള്ള സഞ്ചാരത്തിനോ പരുവപ്പെട്ടിട്ടില്ല എന്നും…. വേഷത്തില്‍ മാത്രമാണ് താന്‍ മാറിയിരിക്കുന്നത്. ആന്തരികമായി താന്‍ രവി തന്നെ, പാടത്തെ ചേറിന്റെ മണവും ചങ്ങാലി പ്രാവിന്റെ കുറുകലും ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന ആ രവി…
ക്ലാസ് മുറുകുമ്പോള്‍ ചിത്രത്തില്‍ ആ വെളുത്ത താടി. അത് എം.എഫ്.ഹുസൈന്‍ എന്ന് അദ്ധ്യാപകന്‍ ഓര്‍മപ്പെടുത്തി. കാലത്തില്‍ നിന്നും എറിയപ്പെട്ട ചിത്രകാരന്‍. മനസാ അങ്ങനെ പറഞ്ഞു. എന്നാല്‍ അങ്ങനെയല്ല അയാള്‍ എന്ന് സ്ഥാപിക്കാനായിരുന്നു അധ്യാപകന്റെ ശ്രമം. അയാള്‍ ഒരു മുസ്ലീം ആണെന്നും അതുകൊണ്ടാണ് ഹിന്ദു ദൈവത്തിന്റെ ചിത്രം നഗ്നമായി വരച്ചതെന്നും അയാള്‍ പലയാവര്‍ത്തി പറഞ്ഞു. അത് ഉറപ്പിക്കാനായി ഇങ്ങനെ കൂട്ടി ചേര്‍ത്തു: ‘ അയാള്‍ മുസ്ലീം ആയതുകൊണ്ടാണ്‌ ഖത്തര്‍ എന്ന രാജ്യം സംരക്ഷണം നല്‍കിയത്…’
ക്ഷമകെട്ടു രവി എണീറ്റു. അപ്പോഴാണ്‌ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടത് ,ടൈ അണിഞ്ഞ രവിയല്ല താന്‍. ഒറ്റ മുണ്ടുടുത്ത്, തോര്‍ത്തു മുണ്ട് തോളിലൂടെയിട്ട്… എങ്ങനെയാണ് ഇങ്ങനെ ഒരു വേഷം മാറിയത് എന്ന് തന്നെ പോലെ മറ്റു കുട്ടികളും അത്ഭുതപെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു .
‘ ഈ ലോക്കലിനെ ആരാണ് ക്ലാസില്‍ കയറ്റിയത്…’ അദ്ധ്യാപകന്‍ അലറി.
‘ അല്ല സര്‍, നാം ഈശ്വരന്‍, ദൈവം, അല്ലാഹു എന്നൊക്കെ പറയുന്ന ആ മഹാ ശക്തി ഏത് കമ്പനിയുടെ തുണിയാണ് അണിയുന്നത്?’ രവി ചോദിച്ചു.
‘ ഷട്ട് അപ് യുവര്‍ ബ്ലഡി മൌത്ത്…’
കാറ്റ്, പിന്നെയും കാറ്റ്, അതിന്റെ ഹുങ്കാരത്തില്‍ സകലതും തകിടം മറിയുന്നു എന്ന് കരുതി . നോക്കി നില്‍ക്കെ രംഗം ഇരുട്ടിനു കീഴ്പെട്ടു . പിന്നെ മുഖങ്ങള്‍ കാണാതായി. താന്‍ മാത്രമായ ഒരു തുരുത്ത്.
അപ്പോള്‍ എല്ലാം ക്ഷണനേരം കൊണ്ട് അവസാനിക്കുന്നു എന്നോര്‍ത്തു…
ആ കിടപ്പില്‍ അദൃശ്യമായ കരങ്ങള്‍ ആകാശത്തോളം എടുത്തുയര്‍ത്തി. കൈ വിട്ടപ്പോള്‍ താഴേക്കു, താഴേക്ക്, ഇരുളിന്റെ അഗാധതയിലേക്ക്‌…
രവി കണ്ണുകള്‍ ഇറുകെയടച്ചു. ഇപ്പോള്‍ ആ വിരലുകള്‍ വ്യക്തമാണ്. അതിന്റെ ഉന്നം കണ്ണുകള്‍ തന്നെ. തന്റെ കണ്ണുകള്‍ പിഴുതെടുക്കും. പിന്നെ അവിടെ ഇരുണ്ട തുളകള്‍ മാത്രം.
കണ്ണ് നഷ്ടപ്പെട്ടാല്‍! അങ്ങനെ ഒരവസ്ഥയെ നേരിടാന്‍ വയ്യ. പകരം അയാള്‍ തന്നെ കൊല്ലട്ടെ.
ആ പല്ലുകള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്നും വഴുവഴുത്ത ദ്രാവകം ഇറ്റു വീണു. വേട്ടപ്പട്ടിയുടെ നാവ്‌. അപ്പോള്‍ ഭയമല്ല, അറപ്പ്…
അവിടെ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാന്‍ ആയെങ്കില്‍. ഏതു നശിച്ച നേരത്താണ് അവിടെ എത്തപ്പെട്ടത്. അവിടേക്കായി പുറപ്പെട്ടതല്ല. എങ്കില്‍ എവിടെക്കായിരുന്നു യാത്ര?
ക്ഷണത്തില്‍ ബലിഷ്ടമായ കരങ്ങള്‍ കഴുത്തില്‍ മുറുകി. ശ്വാസം കിട്ടാതെ , ഒന്നനങ്ങാന്‍ പോലുമാകാതെ നിശബ്ദം നിലവിളിച്ചു.
നിലവിളിയുടെ അറ്റത്തു തുറക്കപ്പെട്ട ചില്ല് ജാലകങ്ങള്‍. വെള്ളത്തിന്റെ ആഴത്തില്‍ നിന്നെന്ന പോലെ കുതിച്ചു . പായല്‍പ്പരപ്പില്‍ എത്തി നോക്കുന്ന പരല്‍ മീനിന്റെ അമ്പരപ്പ്.
രവി തുറിച്ചു നോക്കി. കിടക്കുന്നത് ഹൃദ് രോഗ സെല്ലില്‍. ആ രംഗവുമായി പൊരുത്തപ്പെടാന്‍ തെല്ലു നേരമെടുത്തു. പശ്ചാത്തലത്തില്‍ കോറല്‍ വീഴ്ത്തുന്ന എയര്‍ കണ്ടീഷണര്‍. എന്തൊരു തണുപ്പ്. കംബ്യൂട്ടറില്‍ നോക്കി ഇരിക്കുന്ന നഴ്സ്. പുതുമയില്ലാത്ത കാഴ്ച. അവള്‍ അല്ലെങ്കില്‍ മറ്റൊരുത്തി യന്ത്രം കണക്കെ അവിടെ ഇരിക്കുന്നു.
ദീര്‍ഘ നിശാസത്തോടെ രവി തല പൊന്തിച്ചു. ഒരു ശബ്ദം, ഒരലര്‍ച്ച, കിതപ്പോ മറ്റോ … അത് കിഴക്കേ അറ്റത്തെ കട്ടിലില്‍ നിന്നുമാണ്. നൂറ്റി എട്ടാം നമ്പര്‍ രോഗി.ഇവിടെ ആര്‍ക്കും പേരില്ല. നമ്പര്‍ മാത്രം. ചെറുപ്പക്കാരന്റെ മരണമാണ് നൂറ്റി എട്ടിനെ നടുക്കുന്നത്. മരണത്തിന്റെ അടുത്ത ഇര ആരാവും? ജീവിതത്തോടു ആസക്തി ഉള്ളവന് മരണം ശത്രു തന്നെ. ആ മിഴികള്‍ നാഴിക മണിയിലാണ്. തുള്ളി നീങ്ങുന്ന സൂചി പേറുന്ന നടുക്കം. ഓരോ സെക്കന്റും മരണത്തോട് അടിപ്പിച്ചു കൊണ്ട്… എല്ലാ വളര്‍ച്ചയും മരണത്തില്‍ അവസാനിക്കുന്നു
രവി കണ്ണടച്ചു. ചതുരംഗ പലകക്ക് അപ്പുറവും ഇപ്പുറവുമായി താനും അച്ഛനും. കാലം ഏതെന്നു വ്യക്തമല്ല. കാലത്തെ അടയാളപ്പെടുത്താന്‍ പരുവത്തില്‍ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ എന്ന് പാളി നോക്കി. ചുവരില്‍ കലണ്ടര്‍ പോലുമില്ല. കലണ്ടര്‍ വകയില്‍ പത്തു രൂപ കണക്കു പുസ്തകത്തില്‍ എഴുതി ചേര്‍ക്കാനുള്ള മടി കൊണ്ടോ, പിശുക്ക് കൊണ്ടോ, അല്ലെങ്കില്‍ അങ്ങനെ ഒരു കടലാസിലൂടെ കാലം നിലനില്‍ക്കുന്നതിലെ അവിശ്വാസമോ…. തന്റെ ചോദ്യങ്ങള്‍, അസ്വസ്ഥത എത്ര വേഗം അച്ഛന്‍ ഉള്‍കൊണ്ടു. കണ്ണിലേക്കു ഉറ്റു നോക്കി അച്ഛനൊന്ന് ചിരിച്ചു. ക്ഷണത്തില്‍ ആ ചിരി മായുകയും.
‘രവീ, നീ എന്താ ആയി തീരുക?’
രവി നിശബ്ദം ആ മുഖത്തു നോക്കി. കണ്ണുകളില്‍ ജേതാവിന്റെ തിളക്കമില്ല. ഒരുതരം നിര്ജീവാവസ്ഥ. എങ്കിലും ഒരു കരു മറ്റേ കളത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്നുണ്ട്. കളിയുടെ രസം കെട്ടിരുന്നു. ഇനി എങ്ങനെയും അവിടെ നിന്നും എണീറ്റാല്‍ മതിയെന്നായി. അങ്ങനെ രംഗം വിട്ടാല്‍ അച്ഛന്‍ മുഷിഞ്ഞെങ്കിലോ… നടന്നു നീങ്ങുമ്പോള്‍ പിന്നില്‍ നിന്നും അച്ഛന്‍ പരിഹാസത്തോടെ വിളിച്ചു പറയും : ഭീരു, നീ ചോദ്യങ്ങള്‍ ഭയക്കുന്നു…
‘നാം പലതും ആവാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. സത്യത്തില്‍ സംഭവിക്കുന്നത്‌ എന്താ? ശവമാവും, അത്ര തന്നെ…’
പുതു മഴയ്ക്ക് ശേഷം പറന്നുയര്‍ന്നു കൊഴിയുന്ന ഈയാംപാറ്റയുടെ ആയുസ്സേ മനുഷ്യന് കല്പ്പിക്കാവൂ. അച്ഛന്‍ ഇപ്പോഴും കാലത്തിനു പിന്നാമ്പുറത്തിരുന്നു ചതുരംഗം കളിക്കുന്നു. ഇടയ്ക്കു വെളിപാട് പോലെ തന്നിലേക്ക് ടോര്‍ച്ചടിക്കുന്നു.
തനിക്ക് ഒന്നും നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല. നഷ്ടപ്പെടാനുമില്ല. മരിച്ചു കഴിയുമ്പോള്‍ ആരെങ്കിലും കുഴിച്ചു മൂടും. അത് സ്നേഹമോ ബഹുമാനമോ കൊണ്ടല്ല. വഴിയില്‍ കിടന്നു ചീഞ്ഞു നാറരുതല്ലോ എന്ന് കരുതി…
തുടരും…..
വന്നെത്തിയത് തികച്ചും അസുഖകരമായ ഒരന്തരീക്ഷത്തില്‍ ആണല്ലോ എന്ന് ഗ്രാമി ഓര്‍ത്തു. അവളെ കൂട്ടി വരേണ്ടിയിരുന്നില്ല എന്ന് ഷിഹാബുദ്ധീനും... താന്‍ പറഞ്ഞു കൊടുത്ത തെളിമയില്‍ അവള്‍ തന്റെ നാടിനെ ഉള്ളാലെ കണ്ടു കൊള്ളുമായിരുന്നു. യാധാര്‍ത്യത്തിന്റെ മുഖം എത്ര വികൃതമാണ്.
ഓണക്കാലം. എവിടെക്കെന്നില്ലാതെ പായുന്ന ആള്‍കൂട്ടം. ഓണം വര്‍ഗീയ വല്‍ക്കരണത്തിനു വിധേയമാകുന്നു. ഓണം ഹിന്ദുവിന് പതിച്ചു നല്‍കുന്നവര്‍. അത് കേരളത്തിന്റെ കാര്ഷികൊല്‍സവം എന്ന് മറന്നു പോയിരിക്കുന്നു. ആരൊക്കെയോ ചേര്‍ന്ന് അത് മറവിയില്‍ ആഴ്ത്തുന്നു. ശിഹാബുദ്ധീന്‍ ആ പഴയ ഇന്നലെകളിലേക്ക് ഉള്‍കണ്ണെറിഞ്ഞു...
ഓണം തനിക്കു പാടത്തെ ചേറിന്റെ മണമാണ്. കൊയ്ത്തു കഴിഞ്ഞ പാടത്ത് ഇടതടവില്ലാതെ കരയുന്ന താറാവുകളും... നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന തോട്ടില്‍ പരല്‍ മീന്‍ തിളക്കം... പാട വരമ്പില്‍ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ അവ്യക്തമായി കേള്‍ക്കാവുന്ന ചങ്ങാലി പ്രാവിന്റെ കുറുകല്‍. ആ കുറുകല്‍ ഹൃദയത്തില്‍ പ്രണയത്തിന്റെ പയര്‍ മണി നിക്ഷേപ്പിക്കുമായിരുന്നു. എങ്ങോ ഇരിക്കുന്ന കാമിനിയെ ആ കുറുകലിലൂടെ ഓര്‍ത്തെടുത്തു ഉള്ളാലെ വരഞ്ഞ കവിതകള്‍. ഇന്ന് മലകളും പാടങ്ങളും നഷ്ടമായി. പയര്‍ മണികളില്ല . ചങ്ങാലി പ്രാവുമില്ല . എങ്കിലും ഈ ഓണക്കാലത്തും എല്ലാം ഓര്‍ത്തെടുത്തു ഇങ്ങനെ ...
' എങ്കിലും ഞാനുണ്ടല്ലോ...' ഗ്രാമി പറഞ്ഞു.
'മ്...'
ഇല്ലാത്ത വരമ്പിലൂടെ നടത്ത. തികച്ചും നിര്‍വികാരതയോടെ മഴ. പാടവും മലയും ഇല്ലാത്തിടത്ത് യാന്ത്രികമായി മഴ പെയ്യുകയാണ്. എങ്ങെല്ലാമോ ശാപ വചനങ്ങളും . മഴയെ വെറുക്കുന്നവര്‍. മഴ വന്നാല്‍ തെരുവോര കച്ചവടം നഷ്ടമാകുന്നു എന്ന് ഭയക്കുന്നവര്‍. മഴയത്ത് സ്വസ്ഥമായി സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങാന്‍ ആവില്ലെന്ന് ചിലര്‍....
' മഴ പരാശക്തിയുടെ അനുഗ്രഹം എന്നറിയുക. മുല കുടിക്കുന്ന കുട്ടികളും കന്നുകാലികളും ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ മഴ പെയ്യില്ലായിരുന്നു. മഴ അവയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണ്. അതില്‍ നിന്നും മനുഷ്യന് അനുഭവിക്കുന്നു എന്ന് മാത്രം...' സഞ്ചാരി പറഞ്ഞു.
സഞ്ചാരി കഥനത്തിന്റെ പാതയിലേക്ക് നീങ്ങുകയായിരുന്നു. സൂഫികളുടെ ലോകം മുന്നില്‍ വെട്ടിത്തിളങ്ങി. ഈശ്വരനെ അനുഭവിച്ചവരുടെ വീഥികള്‍. ആ വീഥികളിലേക്ക് ഷിഹാബുദ്ധീനും ഗ്രാമിയും നോക്കി. അപ്പോള്‍ ഉള്ളിലൊരു പൊള്ളി പിടുത്തം. അത് പരാശക്തി തങ്ങളില്‍ നോക്കുന്നതെന്ന് സഞ്ചാരി ഓര്‍മപ്പെടുത്തി. പരാശക്തി നോക്കുന്നിടത്തു ഹൃദയം തുള്ളി തുളുമ്പുന്നു. ഭാഷയ്ക്ക്‌ വഴങ്ങാത്ത ഒരിത്....
ലോകം പരാശക്തിയില്‍ നിന്നുമകന്ന ഇരുണ്ട കാലഘട്ടത്തിലാണ് സൂഫിസം പുഷ്പ്പിക്കുന്നത്. യാതൊരു സുഖഭോഗങ്ങള്‍ക്കും അതീതമായ സുഖം പരാശക്തിയുടെ സാമീപ്യമെന്നു സൂഫികള്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചു. പതിമൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടു ക്രൂരതയുടെത് ആയിരുന്നു. മംഗോള്‍ ആക്രമണത്തില്‍ ആ പ്രദേശം പാടെ തകര്‍ന്നു. ധര്‍മവും സത്യവും നഷ്ടപ്പെട്ടു ഭീകരമായൊരു തകര്‍ച്ചയുടെ വക്കിലായിരുന്നു അക്കാലത്തെ ഇസ്ലാം. ആ ഇരുട്ടില്‍ റൂമിയും റൂമിയുടെ രചനകളും പ്രകാശമായി മാറുകയായിരുന്നു. അതേ വരള്‍ച്ച, അക്രമം, ക്രൂരത ഏറെക്കുറെ ഇക്കാലത്തും പ്രകടമാണ്. അതിനു കാരണം ഹല്ലാജുമ് റൂമിയും യോഗികളും നമുക്ക് അപരിചിതര്‍ ആയി എന്നിടത്താണ്. ഇന്ന് ഇസ്ലാമില്‍ മാത്രമല്ല അപചയം മറ്റു മതങ്ങളിലും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു . മത ഇസ്ലാം, രാഷ്ട്രീയ ഇസ്ലാം എന്ന തലത്തിലേക്ക് ഇസ്ലാമിനെ കൊണ്ട് പോയിരിക്കുന്നു. അതുതന്നെയാണ് ഇതര മതങ്ങളിലും കാണുന്നത്. മനുഷ്യന് ഭൌതീകതയുടെ ക്രൂരമായ തലത്തില്‍ ധര്‍മവും നീതിയും നഷ്ടപ്പെട്ടു ഉഴറി നടക്കുന്നു. ഭൌതീകത മാത്രം സത്യമെന്നും അതില്‍ രമിച്ചും ആന്തരീകമായ തലത്തില്‍ നിന്നും ബഹിഷ്ക്രുതര്‍ ആകുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. പുതു സാമ്പത്തീക ആധിപത്യമെന്നാല്‍ നവ കൊളോണലിസം തന്നെ. സാമ്രാജ്യത്വം നേരിട്ട് ഭരിക്കാതെ അവരുടെ ദല്ലാള്‍ വഴി നാലാം ലോകത്തെ കാല്കീഴെ നിര്‍ത്തുന്നു. ഏറ്റവും അപകടകരമായി നമ്മെ സാമ്പത്തീക കെണിയില്‍ പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു.ഇന്ത്യ പോലുള്ള ഒരു രാജ്യത്ത്‌ അധിനിവേശത്തിനു ചുവടുറപ്പിക്കണം എങ്കില്‍ ഇവിടത്തെ ധര്‍മം നീതി ഒക്കെ നശിക്കെണ്ടതുണ്ട്. അതായത് ഇന്ത്യ ഒരിക്കലും ഒരു വന്‍ ശക്തിയായി വളരാതിരിക്കാന്‍, നമ്മുടെ നാനാത്വത്തില്‍ ഏകത്വം എന്ന ജീവന്‍ തകര്‍ക്കുന്നു. അതിനു കണ്ടെത്തിയ മാര്‍ഗമാണ് ജാതി മത വിദ്വേഷം, മത വര്‍ഗീയത, ഭീകരത.... ഒരു ജനത പരസ്പരം പൊരുതുകയും, സംശയത്തിലെക്കും ഭീതിയിലെക്കും കൂപ്പു കുത്തുമ്പോള്‍ രാജ്യത്തിന്റെ തകര്‍ച്ച പൂര്‍ണമാകുന്നു. അതിനുള്ള മാര്‍ഗം എന്ന നിലക്കാണ് ആദ്യം അക്ഷരങ്ങളെ നമ്മില്‍ നിന്നും അടര്‍ത്തി മാറ്റി ടെലിവിഷന്‍ പോലുള്ള കാഴ്ച്ചയുടെ ലോകത്ത് എത്തിച്ചു മസ്തിഷ്കം തകര്‍ക്കുന്നത്. ഏറെക്കുറെ അവര്‍ അതില്‍ വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇവിടെയാണ്‌ സൂഫിസത്തിന്റെ പ്രസക്തി. പക്ഷെ ലോകം സൂഫിസത്തെ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. ഒരാള്‍ സൂഫിയുടെ പാതയിലേക്ക് നീങ്ങുന്നിടത്തു നിരാസമുണ്ട്. ആദ്യം പുസ്തകങ്ങളെ നിരസിക്കുക, അത് പൌരോഹിത്യത്തെ തന്നെയാണ് ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത്.
ഉണ്ണുന്നവനെയും പാത്രം നോക്കിയും വേണം വിളമ്പാന്‍ എന്ന് ചിലര്‍ പറയും. ഭക്ഷണ കാര്യത്തില്‍ അതങ്ങ് സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കാം.പക്ഷെ സാഹിത്യത്തില്‍? ഒരെഴുത്തുകാരനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ലോകത്തെ നേരായ വഴിയില്‍ നടത്താന്‍ ബാധ്യസ്ഥമാണ്. അവിടെ വായനക്കാരെ പടി പടിയായി ശരിയായ ദിശയിലേക്കു കൊണ്ട് വരാന്‍ ശ്രമിക്കണം. അല്ലാതെ നിലവിലെ അപചയത്തിനൊത്ത് പേനയുന്തി കയ്യടി വാങ്ങാന്‍ ശ്രമിക്കരുത്. ഒരെഴുത്തുകാരന്‍ ആകാന്‍ തയ്യാറാകുമ്പോള്‍ ആക്രമിക്കപ്പെടാന്‍ കൂടി ഒരുങ്ങുക. എഴുത്ത് യുദ്ധമാണ്, എല്ലാത്തരം നെറിവു കേടിനെതിരെയും യുദ്ധം ചെയ്യുക. അവിടെ എതിര്‍ചേരിയില്‍ നില്‍ക്കുന്നത് ശക്തമായ നിരയാണ് എന്ന് കൂടി ഓര്‍ക്കുക. ഒഴുക്കിന് എതിരെ നീന്താന്‍ ഒരുങ്ങുക. അല്ലാത്തവര്‍ എഴുത്ത് നിര്‍ത്തുക. ഉണ്ണുന്നവനെ , പാത്രം നോക്കി വിളമ്പണം എന്നൊരു പറച്ചില്‍ ചെറുപ്പക്കാരായ എഴുത്തുകാര്‍ക്കിടയില്‍, പ്രത്യേകിച്ച് ഇലക്ട്രോണിക് മീഡിയയില്‍ വളരുന്നുണ്ട്‌ . ഇ-രംഗത്തെ എഴുത്തുകാരെ പരിഹസിച്ചു എം.മുകുന്ദന്‍ എഴുതിയത് അത്തരം ബ്ലോഗ്‌ രചനകള്‍ കണ്ടിട്ടാണോ. എഴുതാന്‍ വേണ്ടി എഴുതുക , അത്തരം ഏര്‍പ്പാട് ഇ – മീഡിയയില്‍ കുറവല്ല. ഏറ്റവും എളുപ്പത്തില്‍ കവിതകള്‍ ഉണ്ടാക്കാനും അത് മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് മുന്നില്‍ അവതരിപ്പിക്കാനുമുള്ള സൌകര്യം ഇ – രംഗത്ത് കൂടുതലാണ്. ചില കവിതകള്‍ കണ്ടു കഴിയുമ്പോള്‍ എങ്കില്‍ എനിക്കും ഒരു കവിയായി കൂടെ എന്ന് ചിന്തിക്കുന്നവരും വിരളമല്ല. കാര്യങ്ങള്‍ അങ്ങനെയൊക്കെ ആണെങ്കിലും ഇ – രംഗത്തെ പാടെ തള്ളുകയല്ല. ഇ- രംഗം തരുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യം അപാരമാണ്. അതൊരിക്കലും പ്രിന്റ്‌ മീഡിയയില്‍ നിന്നും കിട്ടില്ല. എങ്കിലും ഇ – രംഗം വായനയെ തകിടം മറിക്കുന്നത് കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കാനാവില്ല. ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെയും മസ്തിഷ്കം സാമ്ര്യാജ്യത്വം പിടിച്ചെടുത്തുവോ എന്ന് പലപ്പോഴും സംശയിച്ചു പോകുന്നു. കൂടുതല്‍ വായനക്കാര്‍ ദിനംപ്രതി ഇ – രംഗത്തോട് അടുക്കുന്നു. ആ പ്രവണത തുടര്‍ന്നാല്‍ ഭാവിയില്‍ ഒരു മരവിപ്പിന്റെ സാധ്യത മുന്നില്‍ കാണുന്നതില്‍ അപാകതയില്ല.
ശീര്‍ഷകങ്ങള്‍ കൊണ്ട് അതി വ്യത്യസ്ഥതയാര്‍ന്ന വിപുലമായ അര്‍ഥങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന എഴുത്തുകാരനാണ്‌ എം.എസ്.ബനേഷ്. അദ്ധേഹത്തിന്‍റെതായി എടുത്തു പറയാവുന്ന രണ്ടു കവിതകള്‍ ‘എന്‍ കെ ആശാസ്യകുമാര്‍ ഐ പി എസ് ‘(കലാകൌമുദി ആഴ്ചപതിപ്പ്, 2010 മെയ്‌ 2), ‘നിവേദ്യങ്ങള്‍ കാത്തിരിക്കുന്ന പെണ്‍കുട്ടി ‘( മലയാളം വാരിക, മേയ്, 14 , 2010 ) …
‘ നിന്റെ ഭൂതകണ്ണില്‍ മലം
നഷ്ട ഭക്ഷണങ്ങളുടെ അനീതിയില്‍
പട്ടിണി മരണങ്ങള്‍ക്കിരയായ
പതിനായിരം കോടി
സന്താനഗോപാലം കഥകളെ
കാലിഡോസ്കോപ്പാക്കുന്നു…’
ലാബില്‍ മലത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന പെണ്‍കുട്ടി. അവള്‍ക്കു ജാതി മത വെറിയില്ല. അതെ അമലവും രക്തവും കറങ്ങി തിരിഞ്ഞ ഉടലുകളിലെ മസ്ഥിഷ്കങ്ങള്‍ക്ക് അങ്ങനെ ഒരവകാശ വാദത്തിനു ഇടമില്ലെങ്കിലും… ഉണ്ണാന്‍ ഉള്ളവനെ മലമുള്ളു. എന്നാല്‍ നാലാം ലോകത്തെ പട്ടിണി കോലങ്ങള്‍ക്ക്‌ മലമോ രക്തമോ ഇല്ലാതെയാവുന്ന ഒരവസ്ഥയിലേക്കു കവി വിരല്‍ ചൂണ്ടുന്നു. അങ്ങനെ ഒരവസ്ഥയില്‍ ടെക്നീഷ്യന്‍മാര്‍ക്ക് പരിശോധിക്കാന്‍ മലം കിട്ടാതെയാവുന്നു. പുസ്തകതാളില്‍ മയില്‍പ്പീലി തിരുകി പ്രണയം പങ്കിടുന്ന കവികള്‍ക്കുള്ള പ്രഹരം കൂടിയാകുന്നു ‘നിവേദ്യങ്ങള്‍ കാത്തിരിക്കുന്ന പെണ്‍കുട്ടി…’
ഉച്ച ഭക്ഷണത്തിനു ശേഷം ഹിമാനിക്ക് വെള്ളത്തിനു പകരമായി ഉപയോഗിക്കാവുന്ന ഗുളികകള്‍ കിട്ടി. സ്പടിക ചില്ലുകള്‍ പോലെ കാണപ്പെട്ട കാപ്സ്യൂളുകളിലേക്ക് അവള്‍ മടുപ്പോടെ നോക്കി…’ പച്ചയുടെ ആല്‍ബം – കഥ, ധന്യാരാജ് ( മാതൃഭൂമി വാരിക മേയ് 16 ,22 , 2010 ). ആ കഥ ഭാവിയിലേക്ക് നമ്മെ നടുക്കുകയാണ്. ബ്ലഡ് ബാങ്ക് പോലെ ശുദ്ധജല സംഭരണിയായ വാട്ടര്‍ ബാങ്കിലേക്ക് നമ്മെ കൊണ്ട് പോകുന്നു. ആഖ്യാനത്തില്‍ പുതുമയൊന്നും അവകാശപ്പെടാന്‍ ഇല്ലെങ്കിലും വര്‍ത്തമാനത്തിലെ സൂര്യാഘാതം അനുഭവിക്കാനാവുന്നു. എഴുത്ത് എന്നത് കേവലം ആധുനികമോ ഉത്തരാധുനികമോ അല്ല നാം ജീവിക്കുന്ന ലോകത്തെ അനുഭവം വരച്ചിടലെന്നു കഥയിലൂടെ ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്നു. എഴുത്ത് എന്നത് കേവലം നേരമ്പോക്കല്ല എന്ന് അടിവരയിടുകയാണ് കഥാകാരി.
പലരുടെയും നിര്‍ദേശം മാനിച്ചു ഇ – മീഡിയയില്‍ നിന്നും കവിത ഉള്‍പ്പെടുത്താം എന്ന് കരുതി. കവിത തേടി അലഞ്ഞപ്പോഴാണ് സത്യത്തില്‍ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായത്‌, ഇ – മീഡിയ ഒരു കടല്‍ തന്നെ. ചെല്ലുന്തോറും പിടിതരാതെ അതങ്ങനെ പരന്നു കിടക്കുന്നു. സമയക്കുറവു മൂലം എല്ലായിടത്തും എത്തി ചേരാന്‍ കഴിയുന്നില്ല. വായനക്കാര്‍ കൊള്ളാവുന്ന കവിതകള്‍ നിര്‍ദേശിച്ചാല്‍ തരക്കേടില്ല എന്ന് തോന്നി.
‘കിടക്കയില്‍ കിടന്നുറങ്ങുന്നത്
ഞാനോ എന്റെ അപരനോ?
അവര്‍ തലപുകഞ്ഞാലോചിച്ചു.
ശാന്തമായ നിദ്രാ പുരികങ്ങളില്‍
എവിടെയോ
കപടമായ കണ്ണിറുക്കല്‍ നടക്കുന്നുണ്ടോ?’
സി.പി അബൂബക്കറുടെ ചാനല്‍ എന്ന കവിതയാണ് അത്. കിടക്കയില്‍ കിടന്നുറങ്ങുന്നത് നാം തന്നെ ആകണമെന്നില്ല. അപരനാവാം. ആധുനികത എന്ന് കൊട്ടി ഘോഷിക്കുന്ന സമൂഹത്തിന്റെ ഒരു സൃഷ്ടിയാണ് അത്. നമ്മെകൊണ്ട് പേന ഉന്തിക്കുക . അവിടെ എഴുത്തുകാരന്‍ തകരുന്നത് സ്വയം അറിയാതെ. മുനയില്ലാത്ത പേന കൊണ്ട് ഏതു ചുവരിലും എഴുതാം. പേന പോറും എന്ന് പേടിക്കാനില്ല. പരമുവിന്റെ ചായക്കട ഇന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് ‘ഇവിടെ രാഷ്ട്രീയം പാടില്ല’ എന്ന ബോര്‍ഡ് കാണാനില്ല.
പക്ഷെ വിദ്യാലയങ്ങളില്‍ നിന്നും രാഷ്ട്രീയത്തെ ഇറക്കി വിടുന്നു. കെ.എസ്.യു ആകട്ടെ, എസ്.എഫ്.ഐ ആകട്ടെ നമ്മുടെ ചെറുപ്പക്കാരില്‍ അല്‍പ്പമെങ്കിലും ദിശാബോധം നല്‍കാന്‍ അവയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇന്ന് കുട്ടികള്‍ കമ്പി സീരിയലും ഇന്റര്‍നെറ്റുമായി അയല്‍ക്കാരനെ പോലും പരിചയമില്ലാത്ത അവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തുന്നു. ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കുന്നത് സൗദി അറേബിയയിലെ അവസ്ഥയെ കുറിച്ചാണ്. അവിടെ സ്വന്തം നാട്ടില്‍ പൌരനു ജോലി കൊടുക്കില്ല. ദാമ്മാമ്മില്‍ ജനിച്ചു വളര്‍ന്ന ഒരാള്‍ക്ക്‌ ജോലി കൊടുക്കുക അഞ്ഞൂറോളം കിലോ മീറ്റര്‍ അകലെയുള്ള റിയാദില്‍ ആകും. അതിനു പിന്നിലെ കെണി തമ്മില്‍ അറിയാതെ സംഘടിക്കാതെ കാലം കഴിക്കുക എന്ന് തന്നെ. സംഘടിക്കുമ്പോഴാണല്ലോ ഭരിക്കുന്നവരുടെ തോന്ന്യാസങ്ങള്‍ക്ക് നേരെ വിരല്‍ ചൂണ്ടുക. അങ്ങനെ ഒരവസ്ഥക്ക് പഴുതില്ലാതെ, അരാഷ്ട്രീയതയിലേക്ക്‌ ജനത്തെ തള്ളി വിടുക. രാഷ്ട്രീയം പാടില്ല എന്നത് തത്വത്തില്‍ സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ ഇറക്കുമതിയാണ്. പുതിയ ലോകത്ത് പ്രതിഷ്ഠ നേടുന്ന നേതാക്കളുടെ നിരയില്‍ നോക്കിയാല്‍ അത് പ്രകടമാണ്, അടിസ്ഥാന വര്‍ഗത്തിന്റെ വേദന അറിയാത്തവരെയാണ് ലോകം ഭരിക്കാന്‍ ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. . എഴുത്തുകൊണ്ട് എതിരിടാന്‍ നില്‍ക്കുന്ന എഴുത്തുകാരനെ ഇരുചെവി അറിയാതെ സൈബര്‍ ചുവര്‍ മറിച്ചിടും. എത്രമാത്രം എഴുതി എന്നതില്‍ അര്‍ത്ഥമൊന്നുമില്ല. എന്തെഴുതി എന്നത് തന്നെ പ്രസക്തം.നാലാം ലോകത്തേക്കുള്ള സാമ്രാജ്യത്വ ചാനലിന്റെ കടന്നു കയറ്റം. കാഴ്ച നമ്മെ ചിന്താ ദാരിദ്രത്തിലേക്ക് അരാഷ്ട്രീയതയിലേക്ക്‌ എടുത്തെറിയുന്നു. ഒടുക്കം നാം ഇല്ലാതാവുകയും അപരന്‍ രംഗം കീഴ്പെടുത്തുകയും .
Comments
കിനാലൂരില്‍ സംഭവിക്കുന്നത്‌ ജമാത്തെ ഇസ്ലാമിയുടെ ചിന്തന്‍ ബൈടക് ആണ് . എന്നാലതിനെ മതേതര ജനാധിപത്യ കൂട്ടായ്മയായി ചിത്രീകരിക്കാന്‍ ശ്രമം നടക്കുന്നു. അത് സോളിഡാരിറ്റി എന്ന സംഘടന ഏറ്റെട്ടുക്കുമ്പോള്‍ അത് ജമാത്തെ ഇസ്ലാമിക്ക് വേണ്ടി മാത്രമല്ല സാമ്രാജ്യത്വ ഭീകര ശക്തികള്‍ക്കും വേണ്ടിയാണ്.സോളിഡാരിറ്റി ജമാത്തെ ഇസ്ലാമിയുടെ കൊട്ടേഷന്‍ സമരക്കാര്‍ ആകുന്നു. എന്നാല്‍ ചില മതേതര മുഖങ്ങള്‍ ജമാത്തെ ഇസ്ലാമിയുടെ വോട്ടിനു വേണ്ടി താങ്ങും തണലുമായി വര്‍ത്തിക്കുന്നത് ഭൂരിപക്ഷ വര്‍ഗീയതക്ക് ഗുണകരമാകുകയെ ഉള്ളൂ. വര്‍ഗീയത ഏതുമാകട്ടെ, അത് ഭൂരിപക്ഷമോ ന്യൂനപക്ഷമോ എന്ന് കരുതാതെ ചെറുക്കപ്പെടണം . എന്നാല്‍ തികച്ചും ഇടതുപക്ഷ സഹയാത്രികര്‍ എന്ന് പേരുകേട്ടവര്‍ ഇന്ന് ജമാത്തെ ഇസ്ലാമിയുടെ കൂലിയെഴുത്തുകാര്‍ ആകുന്നതു അത്ര സുഖമുള്ള കാര്യമല്ല. അവരാണ് ജമാത്തെ ഇസ്ലാമിക്ക് ഇടതു മുഖം നല്‍കുന്നത്. എന്തിന് , കെ.ഇ.എന്‍ കുഞ്ഞഹമ്മദ് പോലും വാരാന്ത്യ മാധ്യമത്തില്‍ തൂലികയുന്തുന്നു. ജമാത്തെ ഇസ്ലാമിയുടെ വേരുകള്‍ ചെന്ന് മുട്ടുന്നത് സാമ്രാജ്യത്വ ഫാസിസ്റ്റ് ശക്തികളില്‍ തന്നെയാണ്. സോവിയറ്റ് യൂണിയന് എതിരെ ബിന്‍ ലാദനെ അമേരിക്ക എങ്ങനെ ഉപയോഗിച്ചുവോ അത് പോലെയാണ് ജമാത്തെ ഇസ്ലാമിയെയും ഉപയോഗിച്ച് കൊണ്ടിരിക്കുന്നത് . ലോകത്ത് അശാന്തി വിതക്കാന്‍ സാമ്രാജ്യത്വ ഫാസിസ്റ്റ് ശക്തികള്‍ കണ്ടെത്തിയ പ്രസ്ഥാനം ആണ് ജമാത്തെ ഇസ്ലാമി. ജമാത്തെ ഇസ്ലാമിക്ക് രണ്ടു ലക്ഷ്യമാണ്‌ ഉള്ളത് . ഒന്ന് ഇസ്ലാമിനെ തകര്‍ക്കുക, രണ്ടു കമ്യൂണിസത്തെ കെട്ടു കെട്ടിക്കുക. അങ്ങനെ വരുമ്പോള്‍ ജമാത്തെ ഇസ്ലാമി സാമ്രാജ്യത്വ ഫാസിസ്റ്റു ശക്തികളുടെ കൊട്ടേഷന്‍ ടീമായി മാറുന്നു.
മുസ്ലീം പേരുകാര്‍ മുഖ്യധാരയില്‍ അവഗണിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന വാദമാണ് മുസ്ലീം തീവ്രവാദികളുടെത് . എന്നാല്‍ മുസ്ലീങ്ങള്‍ സമൂഹത്തില്‍ നിറഞ്ഞിരുന്ന കാലം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഏറ്റവും വിശ്വസിക്കാവുന്ന ആളും അതായിരുന്നു. കേരളത്തില്‍ മാലിക് ദിനാറും സംഘവും വന്നിറങ്ങിയപ്പോള്‍ ഇവിടത്തെ ഹിന്ദുക്കള്‍ അവരെ സ്വീകരിച്ചത്, ഇസ്ലാമിനെ മനസിലാക്കിയത് ഖുര്‍ ആനും ഹദീസും വായിച്ചിട്ടല്ല. അവരുടെ ജീവിതം കണ്ടിട്ടായിരുന്നു ഇസ്ലാമിനെ മനസിലാക്കിയത്. മുസ്ലീങ്ങള്‍ക്ക് എല്ലാ സൌകര്യവും ഒരുക്കി കൊടുത്ത സമൂഹമാണ് ഹിന്ദു. ഇന്ന് ലോകത്ത് ഏറ്റവും നന്നായി, സ്വതന്ത്രമായി ഇസ്ലാം പ്രചരണം നടത്താവുന്നതും ജീവിക്കാന്‍ ഏറ്റവും കൊള്ളാവുന്നതുമായ രാജ്യം ഇന്ത്യ മാത്രമാണ്. എന്തിന് , സൗദി അറേബ്യയില്‍ പോലും ഇസ്ലാമിന് ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം ലഭിക്കില്ല . അവിടത്തെ രാജാവിനു വിരുദ്ധമായി സംസാരിക്കാന്‍ പാടില്ല. പക്ഷെ ഇന്ത്യയില്‍ സ്വതന്ത്രമായി സംസാരിക്കാം. സോളിഡാരിറ്റിയും മറ്റും കിനാലൂരില്‍ സമരം നടത്തിയത് ഇത് ഇന്ത്യ ആയതു കൊണ്ട് മാത്രമാണ്. മുസ്ലീം പേരുകാരന് ഒരു കുഴപ്പവും പറ്റിയിട്ടില്ല. അല്‍പ്പമെങ്കിലും പോറല്‍ പറ്റിയിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ അത് ജമാത്തെ ഇസ്ലാമി, മുജാഹിദ്, ഐ.എസ്.എസ്., എന്‍.ഡി.എഫ്. മുതലായ സംഘടനകളുടെ പ്രവര്‍ത്തനം കൊണ്ട് മാത്രമാണ്. മുസ്ലീങ്ങള്‍ രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ ഇറങ്ങാന്‍ പാടില്ല എന്ന് ആരും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. പക്ഷെ ഇന്ന് എത്ര മുസ്ലീം ഉണ്ട് എന്നോര്‍ക്കണം. വേഷം കൊണ്ട്, പേര് കൊണ്ട് മുസ്ലീങ്ങളെ കാണാം. ഇന്ന് വേഷവും രൂപവും മാത്രമേ ഉള്ളൂ. മുസ്ലീം എവിടെ? കുറെ സുഖിയന്മാര്‍ ഇസ്ലാമിന്റെ പേരില്‍ സംഘടന ഉണ്ടാക്കി അധികാരം പിടിച്ചടക്കാന്‍ മത്സരിക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് ഇവിടെ. അത്തരം ആള്‍ക്കാരുടെ ഒടുക്കം തീട്ട കുളത്തില്‍ തന്നെയാകും. മനുഷ്യന് ജാതി മത പരമായി സംഘടിച്ചു രാഷ്ട്രീയ പ്രവര്‍ത്തനം നടത്തുന്നത് തടയപ്പെടുക തന്നെ വേണം. അത് ഇസ്ലാം ആയാലും ഹിന്ദു ആയാലും ക്രിസ്ത്യാനി ആയാലും കൊള്ളാം. എല്ലാത്തരം മത മൌലീക വാദത്തെയും, വര്‍ഗീയതയേയും ഭീകരതയേയും തൂത്തെറിയുക തന്നെ വേണം.
About The Blog
MK Khareem
Novelist
